Die Verdammte Spielerei met Pakske Klassiek 2

Die Verdammte Spielerei zijn zes mannen in een marcelleke, vijf topmuzikanten en één onnozelaar. 

Geschapen 13 jaar terug op de Gentse Feesten zijn ze intussen een vaste waarde. 

In het volgend en laatste logje over deze schitterende muzikanten geef ik jullie er wat meer uitleg over en laat jullie ook de foto-impressie die  Guido van Pakske muziek maakte zien.

Vandaag toon ik jullie echter het tweede deel foto's (klik) die ik ik er nam.

Die Verdammte Spielerei met Pakske Klassiek 1

In Pakske Klassiek ruilde Die Verdammte Spielerei (klik) de witte marcellekes voor zwarte en  de straatmuziek voor klassieke. Ze brachten tijden de Gentse Feesten werk van Bach tot Bartok in één van ‘s lands mooiste historische bouwwerken, de Sint-Baafskathedraal van Gent. 

Die Verdammte Spielerei nodigde bij dit evenement weer enkele trouwe kameraden uit die voor een extra dimensie en doorgedreven diepgang zorgden.

We lieten onze ziel vullen met de galm van vier saxofoons, percussie en zang maar zetten ook onze klikvingertjes flink aan het werk. Omdat we er nogal veel foto's schoten heb ik die over drie logjes verdeeld en vandaag laat ik jullie ervan het eerste deel (klik) zien.

Zondag: bij-tank-dag

Nu we het einde van de herdenkingen rond de Eerste Wereldoorlog naderen is het tijd in de volgende Bij-Tank-Dagen eens terug te blikken welke sites nog een bezoek verdienen...

EEN EERSTE HALTE VERDIENT POPERINGE...

We steken (virtueel) de frontlijn van Duitse zijde over naar een tijdens WO1 klein stukje onbezet Belgiê - Poperinge. Deze "Safe Town" - ook "Little Paris" genoemd - werd toen wonderbaarlijk weinig beschoten en bleef grotendeels bewaard... Het was een Geallieerde 'etappenstad' - net wat Gent was voor de Duitsers - het zenuwcentrum voor militaire operaties : troepen, bevoorrading, informatie... Alles wat rond Ieper ingezet werd passeerde langs deze 'veilige stad' waar de Franse en Engelse soldaten op verlof kwamen achter het front - met het nodige 'uitgangsleven' ... Het stadje van 10.000 inwoners kreeg 250.000 Britse troepen binnen haar wallen met de nodige problemen van dien met geïmproviseerde pubs, bordelen, cinema's, concertzalen, clubs...  

Het "Talbot House" alias "The Olde House" ofte "Every Man's Club" was een typisch Britse soldatenclub zonder onderscheid van rang. Een rustpunt met een tuin waar men de oorlog even kon vergeten: "All rank abandon ye who enter here" en "To pessimists, way out!" en met een kapel-concerthal - waarin optredens van "The Happy Hoppers" doorgingen en films met Charly Chaplin...  

In het Poperings gehucht Lyssenthoek stond van 1915 tot 1920 het grootste militair veldhospitaal achter het Iepers front. Tenten en barakken hadden op piekperiodes 4000 hospitaalbedden ter beschikking, aangesloten aan de spoorlijn Poperinge-Hazebroek voor triage en evacuatie van gewonden. De aanpalende begraafplaats is de spiegel van het oorlogsgeweld in de zgn. 'Ieperboog' - bijna 11.000 graven op de grootste militaire begraafplaats van de Westhoek in 1918 ontworpen door sir Reginald Blomfield, de architect van o.a. de Menenpoort. 

Een recent gerealiseerd wetenschappelijk Interpretatiecentrum is hier in een nieuwbouw uit 2009 door de Vlaamse Gemeenschap, de Stad Poperinge, de Commenwealth War Graves Commission, het Flanders Fields Museum en het Memorial Passchendaele als bezoekerscentrum ingericht... 

Gentse Feesten 2018 Kermis bis

Met de reportage (klik) van de kermis die Lefla in Gent schoot laat ik jullie morgen op het weekend  los waarin het er hopelijk even vrolijk aan toe zal gaan als op de foto hierboven 

Gentse Feesten 2018: Kermis

Bedankt lieve webbies voor het medeleven en de goede raad die ik op mijn vorig logje (klik) mocht ontvangen. Ik moest het allemaal even laten bezinken en verwerken maar nu gaan we gezwind weer verder met het bloggen.

De kermis op de jaarlijkse Gentse Feesten (klik) is altijd iets waar we graag eens naartoe trekken zonder echter op de één of andere attractie te kruipen. Dit is meer iets voor het jonge grut dat er zoals de bovenstaande foto bewijst heerlijk van geniet. 

De rest van mijn kleine reportage kunnen jullie hier (klik) bekijken.

Triest...

Er is net als van de bovenstaande paddenstoel waarvan ik een bewerking maakte, een flink deel uit mijn blog verdwenen.

Alsjeblieft lieve blogvrienden, ik geef jullie even het volgende mee, lees het aandachtig!

In de reacties op de Zondag: bij-tank-dag (klik) stond een raar bericht over 'hacking' Toen ik dit wilde verwijderen zijn alle reacties van jullie tot 1 september verdwenen. Waarschijnlijk zat in dat bericht iets waardoor dat mogelijk werd. 

Wie toch nog wil reageren op één of alle logjes die ik van toen af plaatste is meer dan welkom en alvast hartelijk dank! En voor daarna een heel fijne week gewenst...

Zondag: bij-tank-dag

ER KAN EINDELIJK WEER EENS GELACHEN WORDEN...

De inzet van Amerikaanse troepen brengt eindelijk wat aflossing en hoop voor de uitgeputte Franse en Britse frontsoldaten in een uitzichtloze oorlog... 

In de week van 12 tot 18 september 1918 - zo'n honderd jaar geleden dus - ondernamen voor het eerst de Amerikanen een eigen offensief in Frankrijk. Onder leiding van de Amerikaanse generaal Pershing kregen zij door de Geallieerde opperbevelhebber maarschalk Foch het oosten van Frankrijk toegewezen, waar in Saint-Mihiel tijdens het Maas-Argonne offensief ten zuiden van Verdun een eerste overwinning is behaald ...

Aan de volgende successen van de First American Army in de Argonne gedurende de maand september 1918 herinneren o.a. het Pennsylvania Monument (1927) nabij Varennes-en-Argonne, de Butte de Montsec (Thiaucourt) American Monument nabij Saint-Mihiel (1937), en vooral de Amerikaanse zegezuil  (1937)  op de Butte de Montfaucon-d'Argonne...

In bijlage (klik, wel even als PDF openen) het standaardwerk "American Battle Blue Book" (1938) dat de volledige Amerikaanse interventie in Europa tijdens de Eerste Wereldoorlog beschrijft.

Enkele snapshots van Britse soldaten en Amerikaanse "doughboys"  die bij de ontmanteling van de in de steek gelaten Duitse Hindenburglinie een achtergelaten Krupp kanon wegslepen met een Mark-tank - wat blijkbaar niet zo goed lukt en dus voor de nodige hilariteit zorgt... De moed zit er duidelijk niet meer in om "dresscode" van de uniformen strikt na te leven...

De bijnaam "doughboy" kwam in 1917 bij de Engelse soldaten in voege om de Amerikaanse nieuwkomers aan te duiden ("groentje" of "vers gebakken") vandaag nog in gebruik in Amerika om "donuts" aan te duiden...

(repro's verzameling Guido Deseijn alias Leflamand)

UPDATE!

Alsjeblieft lieve blogvrienden, ik geef jullie even het volgende mee, lees het aandachtig!

In de reacties hieronder stond een raar bericht over 'hacking' Toen ik dit wilde verwijderen zijn alle reacties van jullie tot 1 september verdwenen. Waarschijnlijk zat in dat bericht iets waardoor dat mogelijk werd. Het is dus niet zo dat ik daar de hand in had...