Zondag: bij-tank-dag

Terwijl nabij Verdun en aan de Somme de bloedige veldslagen in alle geweld woedden, verschenen al in enkele oorlogsdag- en weekbladen “discrete bijzonderheden omtrent de tanks”, tanks die de Britten op 15 september 1916 als geheim wapen hadden ingezet om op dit laatste front door te kunnen breken. Zo bv. in het ‘Belgisch Dagblad’ dat vanaf 1915 werd uitgegeven vanuit Nederland om aan de Duitse censuur te ontsnappen. Ook in ‘De Stem uit België’ (uitgegeven vanuit Londen) beschreef één der eerste oorlogscorrespondenten eind september-begin oktober 1916: “Op dien vrijdag morgen verschenen de grijze monsters in breede lijn uit hunne verborgene holen. Ze spuwden vuur, en waren tegen schot en granaat bestand, en kropen met rupsenwielen over berg en put en gracht, almaar vooruit met grimmig hobbelenden gang...” en “De ‘Tanks’ speelden weer hunnen rol. Maar al met eens haperde er iets van binnen tot ongelooflijk genoegen der Duitschers die van overal het beest kwamen aanvallen. Maar het monster verweerde zich zoo goed dat 300 Duitschers er het leven bij inschoten...”. Naar het uitzicht van dit ‘geheim wapen’ bleef het gissen, te oordelen naar een krantenberichtje uit Le Métropole d’Anvers (tijdens de oorlog eveneens uitgegeven vanuit Londen) waar men dit monster vergeleek met een ‘'crapaud immense” (een “reusachtige pad”). Slechts begin december 1916 passeerden op het Europees continent de eerste foto’s van de nieuwe tanks de militaire censuur voor publicatie naar het groot publiek: het tijdschrift ‘L’illustration’ behoorde tot de eerste gelukkigen ...

(met dank aan deze splinternieuwe website (klik) waar men het ‘Nieuws van de Groote Wereldoorlog’, bijhorende wetenswaardigheden en de voornaamste oorlogskranten online kan raadplegen)

Gebroken...

Dit is mijn laatste bewerking deze week. Ja, de vorige was inderdaad ook een bewerking al hebben de meesten onder jullie dat misschien niet opgemerkt. Volgende week gaan we weer verder met de reportages over Kortrijk en ik wens jullie ondertussen een mooi weekend toe.

OT: bedankt voor al die meelevende reacties lieve webbies!

Overdenking...

Meer dan dit wil ik hier zeker niet meer bijschrijven want mijn woorden toch maar amper door enkelen echt gelezen, laat staan begrepen... Het internet is vluchtig, net als de mens en diens aandacht.

Halloween

... en hoe kan je dit beter illustreren dan met een clip (klik) gemaakt door The Error Team (klik)? Wie me in de voorbije jaren een beetje gevolgd heeft weet wie er verantwoordelijk voor is....

En voor alle duidelijkheid, lees dit alsjeblieft eens goed: ik zit daar voor niets tussen wat sommigen ook denken, dit is van onze helaas voor ons verloren zoon en schoondochter...

Zondag: bij-tank-dag

Straks is het 1 november: herinnering aan de slotsequentie (klik) van de de aangrijpende anti-oorlogsfilm van regisseur Richard Attenborough uit 1969: “Oh what a loverly war!”:

“And when they asked us,

How dangerous it was.

Oh! We'll never tell them,

No, we'll never tell them.

We spent our pay in some cafe.

And fought wild women night and day,

T'was the cushiest job we ever had.

And when they asked us,

And they're certainly going to ask us.

The reason why we didn't win the

Croix de Guerre.

Oh! We'll never tell them,

No! We'll never tell them.

There was a front but damned if we knew where...”

Kortrijk Begijnhof bis

Het ontstaan van Begijnhoven zoals dat van Kortrijk is een uniek verschijnsel voor onze regio, waarvan de oorsprong teruggaat tot de 13de eeuw. In verschillende steden in Vlaanderen vormden ze een vast onderdeel van het stadslandschap en kenden ze een soms bewogen geschiedenis.

Het Begijnhof van Kortrijk werd vermoedelijk in 1238 door gravin Johanna van Constantinopel gesticht en is één van de belangrijkste historische sites in de binnenstad. Het is een combinatie van een straten- en pleinbegijnhof en heeft ondanks de uitbreidingen zijn integriteit en authenticiteit doorheen de eeuwen weten te bewaren. Bovendien telt het Begijnhof 41 woningen, waarvan geen twee woningen hetzelfde zijn.

Deze ‘stad in de stad’ valt op door de ligging pal in het centrum van de stad, zichtbaar vanaf de markt, en geprangd tussen de Onze-Lieve-Vrouwekerk en de Sint-Maartenskerk. Van alle door Unesco erkende begijnhoven is dat van Kortrijk het enige dat zo nauw verweven is met het centrum van de stad. Ondanks het feit dat het, zoals de meeste begijnhoven, aan de rand van de middeleeuwse stad was opgetrokken.

Het Begijnhof van Kortrijk is ook nauw verweven met de geschiedenis van de gravinnen van Vlaanderen die in Kortrijk hun thuishaven hadden. Zonder die grafelijke bescherming zou de begijnenbeweging in Vlaanderen nooit tot bloei zijn kunnen komen.

Voor meer info hier klikken, en voor de foto's die Lefla er nam hier, waarna ik jullie een heel fijn weekend toewens lieve webbies...

Kortrijk Begijnhof

Het Begijnhof in Kortrijk werd in 1238 door Johanna van Constantinopel gesticht. Het gaaf bewaard middeleeuwse stadsdeel is een combinatie van een pleinbegijnhof en een straatbegijnhof (0,7 ha groot). Sinds 2 december 1998 behoort het Kortrijkse begijnhof tot het cultureel en natuurlijk werelderfgoed van de UNESCO als onderdeel van de groepsinschrijving van Vlaamse begijnhoven.

Het begijnhof van Kortrijk was omringd door het grafelijk kasteel, de stadswallen en het Sint-Maartenkerkhof en ligt vlak in de buurt van de Onze-Lieve-Vrouwekerk en de Sint-Maartenskerk. Het Kortrijkse begijnhof werd meerdere malen verwoest: in 1302 ten tijde van de Guldensporenslag, in 1382 na de slag bij Westrozebeke en nog eens door de Fransen in 1684.

De 41 barokke huisjes stammen uit de 17e eeuw. Het huis met de dubbele trapgevel (1649) was dat van de grootjuffrouw. De merkwaardige traptoren is de hoektoren van de vroegere Sint-Annazaal uit 1682. De oorspronkelijke gotische kapel werd gebouwd in 1464 maar werd verbouwd in de 18e eeuw.

In het huis van de grootjuffrouw was tot de zomer van 2008 het Begijnhofmuseum ondergebracht. In juli 2014 is een nieuw belevingscentrum op de benedenverdieping van de gerestaureerde Sint-Annazaal geopend. In 2015 staat de opening van een authentiek kijkhuisje op de planning. Deze kijkwoning zal ingericht worden in woning nr. 41, naast de grote ingang van het hof.

Het laatste begijntje ter wereld was Marcella Pattyn (geboren in 1920, Thysville Congo). Marcella deed haar intrede in het begijnhof van Sint-Amandsberg in januari 1941 en verhuisde eind oktober 1960 naar het Kortrijkse begijnhof. De laatste jaren verbleef ze in een verzorgingstehuis in Kortrijk. Ze overleed op 14 april 2013 in haar slaap. Naar haar werd een standbeeld gemaakt dat nog steeds te bezichtigen is in het begijnhof.

Mijn foto's van dit mooi begijnhof kan je hier (klik) bekijken, met Google want Photobucket laat het voor de zoveelste keer weer eens afweten...