Dok Noord: industrieel archeologisch bis

Ook Leflamand gaf niet alleen zijn ogen te kost maar liet eveneens zijn klikvingertje werken, klik daarvoor maar hier. En wie mijn uitleg over het industrieel archeologisch verleden van dit site er nog eens op na wil lezen, klikt hier. Fijne dag en hopelijk komt de zon zo nu en dan toch tevoorschijn...

Dok Noord industrieel archeologisch bekeken

Vandaag gooien we het even over een andere boeg en trekken naar een minder gekend deel van Gent dat in volle expansie is.

Dok Noord (klik) ligt ten noorden van de kuip, in de 19de-eeuwse gordel binnen de stadsring. De site bevindt zich in de 'Heilig-Kerstbuurt' op ongeveer 500m van het centrum en ten zuiden van de 19de-eeuwse wijken 'Voormuide' en 'Muide-Meulestede'. Het terrein ligt langs het Handelsdok, dat in verbinding staat met de noordelijk gelegen zeehaven van Gent.

De industriële activiteit op deze plek gaat terug tot 1834 met de bouw en uitbating van de gasfabriek Etablissements du gaz voor de openbare verlichting van de stad.

In 1862 werd de werkplaats Charles Louis Carels overgebracht naar Dok Noord om hier de definitieve functie te starten, nl. machine- en motorenbouw.

Toch was deze activiteit niet de enige in het gebied. In 1850 was er reeds de houtzagerij Fiévé, en in 1875 begon de vlasspinnerij Van Crombrugghe, langs de huidige Sint-Salvatorstraat.

In 1921 verenigen de Etablissements Carels zich met SEM (Société d’ Electricité et de Méchanique). Vanaf dat moment komt er ook een afdeling elektrische installaties.

In 1961 smelten SEM en ACEC samen en de productie wordt meer en meer toegespitst op transformatoren. In 1986 wordt de activiteit van ACEC overgenomen door Pauwels Trafo, die in 2005 de productie in Gent stopt.

Al deze historische namen worden verweven in de nieuwe pleinen en straten. Zo zal het buurtpark het 'Van Crombrugghepark' worden en het centrale evenementenplein 'het Carelsplein'.

Het gebouw aan het Carelsplein ('Spinnerij') dat wordt gerenoveerd tot lofts behoudt de benaming van zijn vroegere functie, namelijk een deel van de spinnerij Van Crombrugghe.

De foto's ervan kan je hier (klik) bekijken en voor daarna een heel fijne week lieve webbies!

Zondag: bij-tank-dag

ZWARE ARTILLERIE OP HET SPOOR - FIGUURLIJK MAAR OOK LETTERLIJK...  

Al sinds de Frans-Duitse oorlog (1870-1871 - gewonnen door Duitsland  o.l.v. kanselier Bismark) waren de werkplaatsen van de industriefamilie Krupp 'gespecialiseerd' in het gieten van kanonnen en mortieren voor het Pruisische (Duitse) leger - zowel in WO 1 als WO 2. De Eerste Wereldoorlog gaf deze militaire constructienijverheid een (voor die tijd) 'hi-tech-boost' - vooral in grotere en verder reikend kalibers in vaste betonnen beddingen (de "Max-en" en "Bertha's" geplaatst in "Batterien") om de Franse industrie te treffen, en om belangrijke havens en steden - zelfs Parijs - te beschieten..... 

Dus kon vanaf 1915 een Frans ('geïmproviseerd') en een Brits (nieuw ontwikkeld)  antwoord niet uitblijven - bij een aantal constructieateliers zoals Schneider of Saint-Chamont werd zwaar spoorweggeschut besteld - méér dan 330 stuks tegen eind 1918 (en nog een 100-tal geleverd na de wapenstilstand...). Gemonteerd op speciale wagons en gebruikmakend van het aanwezige uitgebreide Franse spoorwegnetwerk was deze zware artillerie vlot transportabel inzetbaar achter het front voor de beschieting van de Duitse linies. 

Een zinloze wapenwedloop vergelijkbaar met het lange afstand raketten 'spierballen-gerol' dat we vandaag meemaken tussen de USA, Rusland, China, en hun kleine broertjes Noord-Korea, Iran, Turkije, Israel, enz. - ze hebben het nog niet geleerd... De wapenindustrie moet blijven 'draaien': 59 Tomahawk raketten aan méér dan 1 miljoen dollar 't stuk - daar kunnen al heel véél basis-inkomens van verdeeld worden....

Op internet vond ik een 'klein broertje' voor mijn verzameling : een Krupp-mortier "Kaliber 42" (opschrift) met affuit,  die eertijds op een blikken platte spoorwegwagon moet hebben gestaan (spijtig genoeg is die er niet meer bij...) - 'speelgoed' uit het begin van WO 1. En wie mij aan het ontbrekende onderstel van mijn nieuwste aanwinst kan helpen (zie onder), één adres!

(verzameling Guido Deseijn alias Leflamand)

Kat!

Ik stuur jullie mijn kat dit weekend, letterlijk en figuurlijk *wink, big smile* want ik ruim morgen de plaats in voor de Bij-tank-dag van Leflamand, maar hoop dat jullie weekend even mooi zal ogen als deze foto van één onzer lievelingetjes toen ie nog heel jong was...

Nog maar eens... de lente!

En om niet in herhaling te vallen, dus niet alleen de magnolia, maar hier (klik) ook enkele andere beelden van de bloesems in de tuin. Hopelijk zijn de problemen op mijn blog nu opgelost en kan iedereen weer reageren. Fijne dag nog allemaal!

Breien!

Kleur de wereld een beetje mooier

Wereldvrede is nabij

Het klinkt misschien een beetje wollig

maar ik geloof er in sinds ik wildbrei

Verander de wereld, begin bij je zelf

Geef de slagboom een sjieke sjaal

of het standbeeld een mooie muts

Versier de saaie lantaarnpaal

Geef de tandartsboor een strikje

Brei een hoesje voor een geweer

Versier de kliniek, en iedere boom

al zie je door de wol het bos niet meer

Iedereen kan en wil graag breien

Zelfs Ali B zegt: ‘breien maakt me blij’

We weten nu waar die B voor staat.

Hij rapt niet, maar maakt ‘n woordenbrei

De wereld kleurrijker en zachter

als we zouden breien, allemaal

Wilders breide dan een burka

en Khadafi een nieuwe sjaal

Wereldleiders werden wereldbreiders

Militairen wisselden patronen uit

Vredesmissies zijn nu vredesmissers

omdat men niet breit, naar verluidt.

Dus brei een eind aan alle ellende,

aan vechten, schieten, stelen en kapen

Versier alles en iedereen met breisels

behalve ongeschoren schapen.

© Rop Janze

... en met een fiets mag het beslist ook *wink, big smile*.  Fijne nieuwe week allemaal!

Zondag: bij-tank-dag

Toen de Britten in de herfst van 1916 voor het eerst tanks inzetten tegen de Duitse stellingen was de beroering groot. De Duitse legerleiding geloofde immers niet in het ontwikkelen van dergelijke oorlog-tuigen. Reden waarom slechts naar het einde van de Eerste Wereldoorlog toe door de Duitse militaire leiding ontwikkelde tanks van eigen makelij op het strijdtoneel verschenen. Niet dat men van Duitse zijde in 1918 geen tanks kende en gebruikte - maar dit waren op de Engelsen buitgemaakte exemplaren die naar Duitsland waren getransporteerd, op technologie bestudeerd en hersteld, en nadien door de haastig opgerichte 'Panzerwaffe' afdeling met eigen camouflagekleuren (en het bekende 'Eisernes Kreuz' of 'Duits kruis' ter onderscheid) tegen de Geallieerden zijn gebruikt. Tot eind september 1918 zijn er In totaal zo'n 170 nog bruikbare Britse 'Mark IV' tanks buitgemaakt - waarvan slechts 36 konden hersteld (met wisselstukken uit de te verschroten rest). Dit tegenover 20 eigen ontworpen en geconstrueerde 'A7V Panzer' modellen op het einde van 1918 - die dus als véél te laat geen enkele invloed meer hadden op het verloop van de oorlog...

Wie er blijkbaar naar het einde van de Eerste Wereldoorlog ook vlug bij was om de 'Beutepanzer' als schaalmodel te produceren was de bloeiende Duitse speelgoedindustrie in Neurenberg. 

Dit type oorlogstuig - wel in 'Duitse' patriottische versie - zal vermoedelijk al in productie gegaan zijn vóór eind 1918. Nadien (toen ze de oorlog verloren hadden...) zal er minder vraag naar zijn geweest bij de Duitsers... De fabrieksmatige aanmaak blijkt uit de zorgvuldige vormgeving (weliswaar nog hoofdzakelijk in hout gezien de schaarste van metaal toen) en het voorzien van een rudimentair 'mechanisme' met wielen (zie onderzijde). Als vermoedelijke fabrikant kan de firma Steiff worden verondersteld - deze was bekend als gebruiker van hout (met hier en daar een zeldzame plaatijzeren versteviging), ook bij zijn ander speelgoed (treinen, auto's...). Gegoten ijzeren, tinnen of aluminium exemplaren waren duur en zeldzaam, en blikken speelgoed kwam slechts later...

(verzameling Guido Deseijn alias Leflamand)