Four Marousse

We maakten tijdens die studiereis ook een rondrit in de "Le Pays Blanc" ten zuiden van Doornik voor een kennismaking met het erfgoed van de verdwenen industrie van kalk- en cementovens. Die waren sinds de middeleeuwen leverancier van natuursteen bouwmateriaal én de daarmee samengaande typische bouwstijl langsheen de Schelde tussen Doornik en Gent. We stopten bij de restauratie en reconversie tot woningen door Le Logis Tournasien  (klik) van de 18de-eeuwse Fours Marousse & Madelon - de enige nog bewoonde kalkovens in de streek. Meer dan 200 jaar huisvesting voor generaties kalkoven-arbeiders en werkplaatsen voor ovenmeesters: een site uniek in België!

Doornik

Doornik is het Gallo-Romeinse Turnacum waar de wieg stond van het huidige Frank(en)rijk, en waarvan de sinds de Romeinse periode in de omgeving ontgonnen typische grijze Doornikse kalksteen in de middeleeuwen zo belangrijk is geworden als duurzaam bouwmateriaal. En dit stroomafwaarts de Schelde tot in Gent - een stad waarmee het bisdom Doornik in de middeleeuwen meermaals verbonden was.

We maakten er tijdens onze studiereis met de GVSALM (klik) kennis met wat in mei 1940 voor de Duitse brandbommen in de historische binnenstad van de Doornikse architectuur gespaard bleef tijdens een stadswandeling op zoek naar resten van romaanse en gotische huizen, en ook naar de typisch Doornikse bak- en natuursteen renaissance bouwstijl. We vertrokken aan het 13de-eeuwse Kruisherenklooster en kuierden door de wijk rond Sint-Brixiuskerk met interessant gerestaureerd romaans interieur. En hier vinden jullie er alvast een eerste impressie van...

Menhir Hollain

De Brunhildesteen (Frans: Pierre de Brunehaut) uit 2500 voor onze jaartelling is de grootste menhir van België. Hij staat te Hollain, in de gemeente Brunehaut, bij Doornik. De megaliet is 2,9 tot 3,2 meter breed, tussen de 4,2 meter en 3,5 meter hoog en zowat 60 cm dik. Hij weegt ongeveer 25 ton.

Het oudste document waarop hij vermeld staat betreft een gravure uit 1773 die een gekantelde steen toont. De steen zou rond 1819 terug rechtgezet worden op bevel van de autoriteiten. In de buurt, ten zuiden van de steen zijn ook diverse gebruiksvoorwerpen uit silex gevonden. Hij is als monument geklasseerd in 1934.
Een kleine impressie er van kan je hier bekijken. Maar blijf er met jullie poten af hoor, er staat al genoeg in gekrast! *wink, big smile*

Sint Aybertkerk

De Sint Aybertkerk van Bléharies, ontworpen door Henry Lacoste (klik) kan beschouwd worden als een van de eerste moderne kerken van België, en is als monument geklasseerd in 1993.

Dit bouwwerk heeft een rechthoekig grondplan zonder dwarsbeuk, met een bijna vierkant, lager en smaller koor, en een achthoekige toren van 45 meter hoog.

De unieke hoofdbeuk wordt getooid met een betonnen structuur die rust op bogen van gewapend beton met een tussenruimte van 5 meter, een reikwijdte van 16 meter en een hoogte van 18 meter.

De materialen werden geordend volgens hun kleurenaanbod (gele en blauwe stenen, bakstenen van binnen, beton en graniet aan de buitenkant).

En ik... maakte er een reportage (klik) van!

Enigmatisch...

Een plaatje om even naar te gapen, echt raden wat het is hoeft niet, de oplossing staat hier morgen wel hihi.. Maak er alvast een schitterend begin van de nieuwe week én maand van lieve webbies!

Zondag: bij-tank-dag

Was het metaal-schaarste die naar het einde van de Eerste Wereldoorlog toe, tot vindingrijkheid leidde, waardoor er veel houten speelgoed op de markt werd gebracht? Getuige dit catalogusblad van de groothandel Marshall Field & Company uit Chicago, USA: de “Auto-Crat” tank (zie hieronder) wordt er beschreven als “...een sterk houten model van een militaire tank, 32 cm lang, grijs geschilderd, met zwarte kanonnen die in verschillende richtingen kunnen draaien, en voorzien van rubberen kettingen. Een ideaal grondspeelgoed voor een klein kind (!?)...” In zegge 1920 kostten ze $20,00 per dozijn - toch niet erg goedkoop in die tijd: d.i. omgerekend vandaag ca. $250 of $20 ‘t stuk! 

(verzameling Guido Deseijn aka Leflamand)

Luchtschip ontploft boven Gent 2

Achtereenvolgend gaf tijdens de plechtige opening van de tentoonstelling bezieler-auteur Frederik Vanderstraeten een beknopt relaas van de gebeurtenis van het neerhalen door piloot Reginald Warneford boven Gent, en het daaropvolgend neerstorten van zeppelin LZ37 in de nacht van 6 op 7 juni 1915 te Sint-Amandsberg. Schepen Annelies Storms had veel lof over het initiatief en de tentoonstelling. In dezelfde woorden sprak nogmaals Katrina Johnson - die beloofde met haar collega's van de Britse Ambassade terug te komen, waarna in dezelfde lovende woorden de tentoonstelling voor geopend werd verklaard. Ook het improvisatie-muziek-ensemble 'Met Zacht Geweld' o.l.v. Patrik Viaene bracht tussendoor een gepaste en sfeervolle muzikale opluistering van het bewaard gebleven stille filmpje van de begrafenis van Warneford, die de dag na de gebeurtenis tragisch verongelukte met zijn vliegtuigje Morane-Saulnier (waarvan een 1:1 replica te zien is op de tentoonstelling). De academische zitting werd afgesloten door trompet-soliste Helena Deny met het blazen van 'The Last Post', waarna een receptie voor de aanwezigen volgde.

Het hele gebeuren kunnen jullie hier bekijken, als Photobucket mee wil natuurlijk. Anders is het weer klikken op het kruisje bovenaan rechts om toch al mijn foto's te zien... Nog even uitleggen waarom de tentoonstelling (klik) slechts in het weekend en op aanvraag te bezoeken is: het wordt allemaal door vrijwilligers verzorgd die er een puike verwezenlijking op hun palmares mogen bijschrijven!