Halloween

... en hoe kan je dit beter illustreren dan met een clip (klik) gemaakt door The Error Team (klik)? Wie me in de voorbije jaren een beetje gevolgd heeft weet wie er verantwoordelijk voor is....

En voor alle duidelijkheid, lees dit alsjeblieft eens goed: ik zit daar voor niets tussen wat sommigen ook denken, dit is van onze helaas voor ons verloren zoon en schoondochter...

Zondag: bij-tank-dag

Straks is het 1 november: herinnering aan de slotsequentie (klik) van de de aangrijpende anti-oorlogsfilm van regisseur Richard Attenborough uit 1969: “Oh what a loverly war!”:

“And when they asked us,

How dangerous it was.

Oh! We'll never tell them,

No, we'll never tell them.

We spent our pay in some cafe.

And fought wild women night and day,

T'was the cushiest job we ever had.

And when they asked us,

And they're certainly going to ask us.

The reason why we didn't win the

Croix de Guerre.

Oh! We'll never tell them,

No! We'll never tell them.

There was a front but damned if we knew where...”

Kortrijk Begijnhof bis

Het ontstaan van Begijnhoven zoals dat van Kortrijk is een uniek verschijnsel voor onze regio, waarvan de oorsprong teruggaat tot de 13de eeuw. In verschillende steden in Vlaanderen vormden ze een vast onderdeel van het stadslandschap en kenden ze een soms bewogen geschiedenis.

Het Begijnhof van Kortrijk werd vermoedelijk in 1238 door gravin Johanna van Constantinopel gesticht en is één van de belangrijkste historische sites in de binnenstad. Het is een combinatie van een straten- en pleinbegijnhof en heeft ondanks de uitbreidingen zijn integriteit en authenticiteit doorheen de eeuwen weten te bewaren. Bovendien telt het Begijnhof 41 woningen, waarvan geen twee woningen hetzelfde zijn.

Deze ‘stad in de stad’ valt op door de ligging pal in het centrum van de stad, zichtbaar vanaf de markt, en geprangd tussen de Onze-Lieve-Vrouwekerk en de Sint-Maartenskerk. Van alle door Unesco erkende begijnhoven is dat van Kortrijk het enige dat zo nauw verweven is met het centrum van de stad. Ondanks het feit dat het, zoals de meeste begijnhoven, aan de rand van de middeleeuwse stad was opgetrokken.

Het Begijnhof van Kortrijk is ook nauw verweven met de geschiedenis van de gravinnen van Vlaanderen die in Kortrijk hun thuishaven hadden. Zonder die grafelijke bescherming zou de begijnenbeweging in Vlaanderen nooit tot bloei zijn kunnen komen.

Voor meer info hier klikken, en voor de foto's die Lefla er nam hier, waarna ik jullie een heel fijn weekend toewens lieve webbies...

Kortrijk Begijnhof

Het Begijnhof in Kortrijk werd in 1238 door Johanna van Constantinopel gesticht. Het gaaf bewaard middeleeuwse stadsdeel is een combinatie van een pleinbegijnhof en een straatbegijnhof (0,7 ha groot). Sinds 2 december 1998 behoort het Kortrijkse begijnhof tot het cultureel en natuurlijk werelderfgoed van de UNESCO als onderdeel van de groepsinschrijving van Vlaamse begijnhoven.

Het begijnhof van Kortrijk was omringd door het grafelijk kasteel, de stadswallen en het Sint-Maartenkerkhof en ligt vlak in de buurt van de Onze-Lieve-Vrouwekerk en de Sint-Maartenskerk. Het Kortrijkse begijnhof werd meerdere malen verwoest: in 1302 ten tijde van de Guldensporenslag, in 1382 na de slag bij Westrozebeke en nog eens door de Fransen in 1684.

De 41 barokke huisjes stammen uit de 17e eeuw. Het huis met de dubbele trapgevel (1649) was dat van de grootjuffrouw. De merkwaardige traptoren is de hoektoren van de vroegere Sint-Annazaal uit 1682. De oorspronkelijke gotische kapel werd gebouwd in 1464 maar werd verbouwd in de 18e eeuw.

In het huis van de grootjuffrouw was tot de zomer van 2008 het Begijnhofmuseum ondergebracht. In juli 2014 is een nieuw belevingscentrum op de benedenverdieping van de gerestaureerde Sint-Annazaal geopend. In 2015 staat de opening van een authentiek kijkhuisje op de planning. Deze kijkwoning zal ingericht worden in woning nr. 41, naast de grote ingang van het hof.

Het laatste begijntje ter wereld was Marcella Pattyn (geboren in 1920, Thysville Congo). Marcella deed haar intrede in het begijnhof van Sint-Amandsberg in januari 1941 en verhuisde eind oktober 1960 naar het Kortrijkse begijnhof. De laatste jaren verbleef ze in een verzorgingstehuis in Kortrijk. Ze overleed op 14 april 2013 in haar slaap. Naar haar werd een standbeeld gemaakt dat nog steeds te bezichtigen is in het begijnhof.

Mijn foto's van dit mooi begijnhof kan je hier (klik) bekijken, met Google want Photobucket laat het voor de zoveelste keer weer eens afweten...

Kortrijk

Vanaf vandaag gaan we eens een ander Vlaams oord bezoeken. Kortrijk (Frans: Courtrai) is een centrumstad in het zuiden van de Belgische provincie West-Vlaanderen en is de hoofdplaats van het gelijknamige bestuurlijke en gerechtelijke arrondissement. De stad ligt aan de rivier de Leie en telt zo'n 75.500 inwoners. Kortrijk ligt 25 km ten noordoosten van de Franse stad Rijsel, waarmee het een transnationaal Eurodistrict vormt: de Franse-Belgische Eurometropool Rijsel-Kortrijk-Doornik met ongeveer 2.100.000 inwoners. Een inwoner van Kortrijk wordt een Kortrijkzaan/Kortrijkzane of soms ook Kortrijkenaar genoemd.

Kortrijk ontstond uit een Romeinse woonkern op de kruising van de Leie en twee Romeinse heirbanen. In de middeleeuwen groeide die onder impuls van een bloeiende vlas- en lakennijverheid uit tot een van de welvarendste steden van Vlaanderen. 

De stad staat bekend als de "Groeningestad" of "Guldensporenstad" door de Guldensporenslag, die op 11 juli 1302 plaatsvond op de Groeningekouter te Kortrijk. Hier werd ook het Verdrag van Kortrijk (1820) ondertekend waarmee de grens werd vastgelegd tussen Frankrijk en het huidige België.

Het was in de 19e en 20e eeuw een belangrijk centrum van de vlasnijverheid en is dat vandaag nog steeds. Daarnaast is het op heden een belangrijke inkoopstad en vervult het een centrumfunctie op het vlak van tewerkstelling, dienstverlening en onderwijs. De stad heeft naast diverse hogescholen ook een universiteit en huisvest diverse ziekenhuizen. Waar Kortrijk in 1962 de eerste stad in België was die een autovrije winkelstraat aanlegde (de Korte Steenstraat), is op heden een groot deel van de historische binnenstad volledig omgevormd tot verkeersvrij voetgangersgebied.

Zie voor meer informatie hier (klik) en voor de foto's van Lefla en mij hier (klik). En voor daarna: een heel prettige nieuwe week gewenst lieve webbies!

Zondag: bij-tank-dag

Vandaag 23 oktober - honderd jaar geleden...

De Slag aan de Somme - opgestart op 1 juli 1916 - was in oktober nog in volle gang. Het begin van de aanval door 140.000 geallieerde soldaten over een front van ca. 30 kilometer breedte was voorafgegaan door een week lang bombardement op de Duitse linies door bijna 1.500 kanonnen allerhande die méér dan 1.500.000 granaten afvuurden, terwijl tezelfdertijd de ondermijnde belangrijkste vijandige stellingen met 23 ton explosieven werden opgeblazen.... Toch was deze inzet één grote mislukking die de eerste dag al vele tienduizenden soldaten nutteloos het leven kostte. Ten eerste hadden de Duitsers drie diepe loopgravenstelsels achter elkaar in de harde kalkgrond, nauwelijks beschadigd door de bombardementen. Daarnaast misten veel granaten hun doel, en de Duitse troepen en artillerie waren in tegenstelling met wat de geallieerde legerleiding onder de generaals Haig en Rawlingson veronderstelde, slechts beperkt uitgeschakeld en onmiddellijk weer operationeel. De linies prikkeldraad waarvan men geen geen problemen verwachtte bleken nagenoeg intact en hinderden samen met de hevige regenval de té zwaar beladen soldaten. Het resultaat was een slachting. De legerleiding weigerde het falen van de actie in te zien en de strijd ging meter-om-meter nog drie maanden door. Tegen het invallen van de winter waren slechts een honderdtal vierkante kilometers veroverd ten koste van onnoemelijk veel mensenlevens. Ook van de 49 tanks die op 15 september 1916 voor het eerst hulp moesten bieden, bereikten slechts 36 het front en werden daarenboven snel uitgeschakeld in het door de bombardementen zwaar geaccidenteerd terrein. Pas op 18 november zou de aanval worden afgeblazen. Groot-Brittannië verloor er 420.000 manschappen, Frankrijk 200.000 en Duitsland 450.000 - een treurige balans die de Slag aan de Somme berucht maakte...

(verzameling Guido Deseijn alias Leflamand)

BRUGGE - MEERS

Een meers is een land dat aan water gelegen is, een lage weidegrond, die in regenperiodes nogal eens onder water loopt.

Het uitgestrekte gebied dat in Brugge als De Meers bekendstond, werd ontwikkeld door het trekken van twee parallelle straten. Om ze te onderscheiden werd de ene Oostmeers en de andere Westmeers genoemd. Later kwam daar nog een straat bij die Nieuwe Meers werd genoemd en in 1930, om de volksmond te volgen, tot Zonnekemeers werd omgedoopt.

De Meers als geheel werd aldus al genoemd in de 13de eeuw en waarschijnlijk al veel vroeger:

1290: pro calceia in vico de Merch (bestrating)

1300: daer die raemen staen in die marsch

1307: van 1 pit te vermackene in de meerch

1446: in den meersch bi sinte salvatoors.

Zelfs toen men een onderscheid begonnen te maken tussen de straten, bleef De Meers als verzamelnaam in gebruik. Ook vandaag nog spreken Bruggelingen vaak over 'de Meers' zonder verder specificatie.

Ook de Oostmeers komt in de documenten voor:

1331: in de oostmerch

1334: tusschen der oostmeersch en der westmeersch

1345: in der mersch, in de hoosterste strate

en zo nog talrijke referenties.

En met de foto's (klik) die Lefla en ik ervan sluiten we dit dagje Brugge af. Prettig weekend allemaal!